زمین‌لرزه بم، زمین‌لرزه‌ای با بزرگی ۶٫۶ ریشتر  بود که در ساعت ۵:۲۶ بامداد روز جمعه ۵ دی ۱۳۸۲ به مدت ۱۲ ثانیه شهر بم و مناطق اطراف آن در شرق استان کرمان را لرزاند.به مناسبت سالگرد زلزله بم با چند تن از مسئولین وقت آن زمان گفت و گویی داشتیم.

 آقای خادمی به عنوان مسئول پایگاه اورژانس ناگفته‌های این زلزله بزرگ را اینگونه تشریح می‌کند.

زلزله بم در ساعت ۵:۲۶ دقیقه بامداد جمعه ۵ دی ماه ۱۳۸۲ رخ داد. تا 4ساعت اول کسی اطلاعات دقیقی از محل وقوع زلزله نداشت .زمین لرزه هایی در قسمتی ازمناطق استان فارس، سیستان بلوچستان وهرمزگان اعلام شده بود.شناسایی محل دقیق زلزله سخت بود وفقط یک  دستگاه لرزه‌نگار به‌صورت (off- line) در بم وجود داشت. موسسه ژئوفیزیک هم درساعات اولیه محل حادثه را حوالی جازموریان اعلام کرد ه بود.به همین دلیل تیم هایی از کهنوج ،سیستان وبلوجستان روی مناطق جنوب شرق استان کرمان متمرکز شده بودند. .سپاه با سیستم ارتباطی fx که داشت توانست اولین ارتباط را با کرمان بگیرد واعلام کند که محل وقوع زمین لرزه بم بوده ولی قطعیت وعمق فاجعه زمانی مشخص شد که خودروهای حامل اجساد ومجروحین از محل حادثه به کرمان رسیدند واینجا بود که  برای همه  محرز شد که زمین لرزه در بم رخ داده است. از شب قبل تا ساعاتی قبل از وقوع زمین لرزه  اصلی  پیش لرزه هایی وجود داشت بعضی از مردم جوانب احتیاط را رعایت کردند وشب را بیرون از خانه سپری کردند.ولی هشدار یا اطلاع رسانی صورت نگرفته بود قطعا هشدار پیش هنگام بسیار میتوانست موثر باشد . تا حدود 2ساعت بعد از زلزله اطلاعات وبراورد دقیقی از میزان خسارت وتلفات زلزله وجود نداشت  تا اینکه تیم هایی از هوانیروز اعزام شدند و با سرچ هوایی که صورت گرفت متوجه شدند که  میزان خسارت زیاد بوده وتقریبا 70تا80درصد از شهر بم تخریب شده و بالغ بر 24هزار واحد مسکونی شهری و نزدیک به10000 واحد مسکونی روستایی در زمین لرزه آسیب دیده اند .متاسفانه حدود 30000نفر جان خودشان را از دست دادند  در زلزله بم ساختار خاصی جهت مدیریت بحران وجود نداشت وستاد بحران استانداری با تاخیر چند ساعته تشکیل شد با این وجود از روز سوم وچهارم ساختار ی در بم شکل گرفت و هر منطقه از بم به استان ها ی مختلفی داده شد تا پیگیر مسائل باشند و وضعیت را مدیریت کنند.

زمین لرزه بم و بیانات مقام معظم رهبری طی سفری که به بم داشتند نقطه آغاز برنامه های مدیریت بحران در کشور شد . مسئولین طرح امداد ونجات کشور را به هیات دولت مطرح کردند وقانون مدیریت بحران به مجلس رفت دستگاه های اجرایی سازماندهی وکارهای عملیاتی شروع شد .از سال 1387 سازمان مدیریت بحران با 14 کار گروه کار خود راشروع کرد که وزارت بهداشت یکی از مهمترین ساختارها ی مرکز هدایت عملیات بحران است و روزانه مخاطرات را پایش واطلاع رسانی میکند و شرایط را برای تصمیم گیری اماده می سازد.دانشگاه علوم پزشکی کرمان در سه سال اخیر به عنوان دانشگاه برتر در مدیریت بحران شناخته شده است و به گونه ای تجهیز شده که بتواند تا 72 ساعت بعد از حادثه  بدون واسطه  خدمات لازم را ارائه دهد.

همچنین جهت کسب اطلاعات بیشتر از وضعیت و عملکرد بیمارستان در زمین لرزه بم با خانم فرود نیا مدیر خدمات پرستاری وقت بیمارستان مصاحبه کردیم و ایشان درخصوص تجربیات ناگفته آن زمان بیان داشتند:زمین لرزه در ساعت 5 و 26 دقیقه صبح اتفاق  افتاد ما محل دقیق وقوع زمین لرزه را نمیدانستیم. از ستاد هدایت تماس گرفتند و گفتند زلزله در جازموریان اتفاق افتاده و  ما درگیر پذیرش مریض زیادی خواهیم شد. از خانه با سوپروایزرهای شب بیمارستان تماس گرفتم و از آنها خواستم که آمبولانس ها را آماده کنند. به مدیرگروه ها خبر بدهندو مریض های الکتیو را مرخص کنند تا بتوانیم آماده پذیرش مجروحین باشیم. به دو دلیل می دانستم که ما با حجم زیادی از مجروحین مواجه خواهیم شد: بیمارستان ما نزدیک ترین بیمارستان به جاده بم-کرمان وبزرگترین بیمارستان شهر بود. بیمارستان افضلی پور با چهار گروه اصلی داخلی، جراحی، اطفال و زنان در دی ماه 81 کار خود را آغاز کرده  و در22 بهمن ماه افتتاح شده بود ومابا مرحوم دکتر علیرضا ستوده نژاد رئیس وقت بیمارستان در صدد این بودیم که جشنی به مناسبت سالگرد تاسیس بیمارستان  در 15 دی ماه برگزارکنیم. ولی متاسفانه در پنجم دی ماه فاجعه بزرگ زمین لرزه بم اتفاق افتاد. وقتی به بیمارستان رسیدم اورژانس، تخلیه و با رزیدنت های کشیک هماهنگی شد. ما می دانستیم که  بار سنگینی را بر دوش داریم. با هماهنگی سرپرستار و سوپروایزرین و پرسنل، بخش ها را آماده و سایر کارکنان را فراخوان کردیم. اولین گروه مجروحین پرایدی حامل 6 نفر بود که وارد بیمارستان ما شد. و از آن زمان به بعد انتقال مجروحین  به بیمارستان  از طریق آمبولانس ها، ماشین های شخصی و حتی کامیون و هلی کوپترهای هوانیروز و هلال احمر آغاز شد. و تمام این مدت از زمانی که  به بیمارستان رسیدم تا48 ساعت بعد از وقوع  زمین لرزه از بیمارستان خارج نشدم.

به دلیل حجم بالای مجروحین  مجبور شدیم  علاوه بر بخش ها در اورژانس ، لابی اصلی بیمارستان و سالن مطالعه کتابخانه  پتو بیندازیم و به جای پایه سرم به دیوارها  میخ بزنیم وبندکشی کنیم و مریض ها را به این شکل بستری کنیم. تجهیزات مورد نیاز از طریق دانشگاه علوم پزشکی تامین می شد. کمک های مردمی بسیار موثر بود از غذا، لباس و وسایل اولیه ای که بیماران نیاز داشتند  فرستاده می شد. مجروحینی که نیاز به بستری نداشتند و به صورت سرپایی درمان شده بودند

،در دانشکده مدیریت واقع در خیابان فردوسی اسکان داده می شدند . ما کمک دهنده های زیادی داشتیم بسیج ، شهرداری، فرمانداری ،نیروی انتظامی ،سپاه و سایر ارگان ها با ما همکاری های لازم را داشتند.در پایان روز دوم تعدادی از مجروحین به سایر استان ها  اعزام و سایر بیماران دربخش هابستری شدند.و در پایان هفته وضعیت بیمارستان استیبل شد. ایشان در پایان مصاحبه بیان داشتند:خوشحالم که توانستیم در بدترین شرایط و کمبود امکانات خدمات مطلوبی را ارائه دهیم و امیدوارم که بلایای طبیعی از جمله زمین لرزه هیچ موقع و در هیچ جایی اتفاق نیفتد.

درپایان با آقای محمدنظری مدیرخدمات پشتیبانی دانشگاه علوم پزشکی کرمان در سال82  گفت و گو کردیم.آقای نظری  ضمن اظهار تاسف از وقوع این اتفاق مصیبت بار بیان داشتند:بیمارستان ها مثل الان استوک وانبار نداشتند امکانات کم تر و مدیریت بحران به شکل کنونی نبود.در زمان زلزله با کمبودات زیادی مواجه شدیم.تمام پرسنل پشتیبانی بسیج شده بودند و همه نهایت تلاش خود را می کردند.پشت بیمارستان شفا انبار مرکزی دانشگاه بود و هرآنچه از تجهیزات  و دارو و کمک های مردمی،ازاستان های هم جوار و حتی سایر کشور ها فرستاده می شد در انبار تفکیک و به محل هایی که کمبود داشتند فرستاده می شد.